Visie

“Het mooiste wat je kunt worden is jezelf.”

Laatst zei een moeder tegen mij: “Eigenlijk ben ik best wel heel trots op ons P.” “Hij kan dan misschien wel niet lezen, schrijven of klokkijken, maar moet je eens zien wat hij allemaal kan.” Daar werd een begin gemaakt aan het rijtje opsommingen: “Hij kan zo goed anderen helpen, voor dieren zorgen, sjouwen en klussen en hij heeft een enorm verantwoordelijkheidsgevoel.” ‘Best wel trots?’, dacht ik toen. ‘Je mag apetrots zijn, want je hebt een geweldige zoon, die perfect is zoals hij is.’ Ik kon nog wel 20 dingen aan het rijtje toevoegen als het gaat over wat hij allemaal goed kan. En daar maakte mijn hart een sprongetje, want wat mij betreft zouden we zo naar ieder mens moeten kijken.

Ik heb lang nagedacht hoe ik mijn visie wilde verwoorden. Ik ben hiervoor geïnspireerd door alle geweldige kinderen en jongeren die ik vanuit Stap voor Stap heb mogen coachen om te zijn wie ze zijn. Wat wil ik uitdragen naar de wereld, maar vooral wat wil ik betekenen voor de kinderen en jongeren die bij Stap voor Stap komen is het volgende: Mijn wens en misschien ook wel ergens mijn streven is om de maatschappij te kunnen laten kijken naar mensen met mogelijkheden, talenten en uniek in hun persoonlijkheid zijn in plaats van te kijken naar mensen met labels, stoornissen en beperkingen.

Voor de kinderen wil ik een plek creëren waar ze mogen zijn wie ze zijn: boos, verdrietig, blij, druk, of welke naam je het beestje ook wil geven. Geaccepteerd worden zoals je bent, met alles wat bij je hoort. Een plek waar iedereen zich mag ontwikkelen op een manier waar hij/zij zich prettig bij voelt. Ieder mens is uniek en daarbij hoort een unieke ontwikkeling. Leren op een manier en tempo dat bij je past. Leren vanuit intrinsieke motivatie. Ontwikkeling en groei door aan te sluiten bij interesses en talenten om vanuit daaruit vaardigheden te verwerven die je nog wilt ontwikkelen. Stap voor Stap is er van overtuigd dat leren overal kan, want overal kun je leren en je bent er nooit te oud voor.

Voor veel kinderen en jongeren valt het niet mee om zich staande te houden in deze wereld. Zij zijn anders dan het door de maatschappij bepaalde “gewoon”. De samenleving weet niet altijd raad met deze groep gevoelige, mooie mensen. Ze vallen op en later vaak uit. Uitval op school, werk, in vriendengroepen, op sportverenigingen en eigenlijk vallen ze uit in de hele maatschappij. Deze kinderen en jongeren worden vaak gelabeld met benamingen voor allerlei stoornissen en er wordt gezien wat ze allemaal niet kunnen.

Mensen denken in hokjes, omdat wij de drang hebben om alles wat “anders” is te verklaren. Ooit is er bepaald wat normaal en abnormaal is. Als je valt onder de benaming abnormaal dan kom je vaak in een cirkeltje terecht, waar je niet gemakkelijk uitkomt. Een vaak goed bedoelde molen van artsen, specialisten en zorginstellingen die proberen om je te laten voldoen aan de norm, je proberen bij te scholen en bij te sturen. Vraag je echter eens af welke boodschap dit uitstraalt naar onze kinderen en jongeren? Haal je ze zo niet helemaal uit hun kracht wanneer je de boodschap afgeeft dat je niet klopt en dat je niet goed bent zoals je bent. Dat er dingen missen of stuk zijn en dat je eigenlijk een soort van gerepareerd of gemaakt moet worden.

Maar als je het anders zou bekijken kun je zien wat deze groep kinderen en jongeren ons probeert te vertellen. Onze reguliere en gedwongen maatschappij past niet meer. Deze kinderen en jongeren hebben geen stoornissen, maar bulken van het talent, dat in onze maatschappij moeilijk een plekje kan krijgen, omdat wij vastgeroest zitten in ons hele systeem. Deze groep kinderen en jongeren verdienen het vertrouwen dat ze goed zijn, zoals ze zijn. Als we zouden kijken naar hun talenten en ze deze tot uiting zouden kunnen brengen in de maatschappij, dan zou de wereld een stukje mooier worden. Maar dat vraagt van onze maatschappij om anders te gaan kijken.